Δέσποινα, 18/10/2008

Ποτέ δεν την χορταίνω την Φακίνου ... Τέλειωσαν οι σελίδες του πριν το καταλάβω ...όμορφες και τρυφερές περιγραφές ...ταξίδι ξεκούραστο και νοσταλγικό η ανάγνωση αυτού του βιβλίου.

Θανάσης, 07/11/2008

Καθαρίστε λίγο το θαμπό τζάμι, στο παράθυρο του ταβερνείου στο Κολωνό, κοιτάξτε προσεκτικά στο εσωτερικό του, αφήστε να σας αγγίξουν από την μισάνοιχτη πόρτα οι μυρωδιές του και οι ήχοι, προσεκτικά . . . όπως θα κοιτούσατε στη μνήμη και στη ψυχή σας.

Νίκος Διακογιάννης, 18/11/2008

Η κεντρική ηρωίδα είναι ένα πλάσμα που κυκλοφορεί στη μεγάλη πόλη, έχοντας χάσει τη μνήμη της και φτάνει μια μέρα σ' ένα μαγειρείο του Κολωνού, κάτω από τις γραμμές του τρένου. Εκεί θα γνωρίσει τον ιδιοκτήτη του ταβερνείου που οι φίλοι τον αποκαλούν, χρόνια τώρα, "Ρούλα". Μετά τις πρώτες συστάσεις και τη ροή του χρόνου, φυσικού μα και "άχρονου", όλα οδηγούν στο σκάλισμα αναμνήσεων, ανθρώπων που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο σημάδεψαν τη ζωή της ηρωίδας. Μέσο για να ανακληθεί η μνήμη είναι η αίσθηση της γεύσης, η οποία, σύμφωνα πάντα με τη συγγραφέα είναι το καλύτερο και πιο αξιόπιστο "όχημα" που οδηγεί στις αναμνήσεις. Η ίδια η στγγραφέας έχει πει για το βιβλίο αυτό ότι στην ουσία είναι ένα προσκλητήριο νεκρών, μια συνάντηση μαζί τους τη στιγμή ακριβώς που νιώθει κανείς ότι δεν έχει κλείσει τους λογαριασμούς μαζί τους. Ο επαναπροσδιορισμός των σχέσεων φαίνεται πως είναι επιβεβλημένος. Στο κείμενο παρελαύνουν γνωστοί αλλά και άσημοι, απλοί και γι' αυτό ενδιαφέροντες τύποι. Τι θα λέγατε αν βλέπατε τον Μαρτσέλλο Μαστρογιάννι σε ένα ζεϊμπέκικο που παραπέμπει σε πίνακα του Τσαρούχη; Πώς θα νιώθατε αν η θεια Αχτίτσα του Παπαδιαμάντη ερχόταν να καθαρίσει χόρτα μπροστά σας; Ή πώς θα ήταν να βρισκόσασταν λίγα εκατοστά από το χέρι του ζωγράφου Θεόφιλου; Κι ο Ρούλα, ο αέρινος ομοφυλόφιλος στο έργο, μοιάζει σαν φύλακας άγγελος της άμοιρης και χωρίς μνήμη γυναίκας. Όσοι έχετε διαβάσει παλαιότερα βιβλία της Φακίνου θα συναντήσετε πολλά διακείμενα, άλλα δοσμένα απροκάλυπτα, πάντα όμως λειτουργικά (εξάλλου είπαμε, η συγγραφέας καλεί το παρελθόν και τους ήρωες να μιλήσουν ξανά) κι άλλα εντέχνως κρυμμένα (όπως το επίθετο για τη γεύση μιας "πράσινης" πατάτας). Η Σύμη, ο τόπος καταγωγής της συγγραφέως, περνάει ξανά σε ένα μικρό αποσπασμα και ενδυναμώνει την αίσθηση της συνοχής ανάμεσα στον παρόντα και τον παρελθόντα χρόνο. Η έκπληξη περιμένει στο τέλος, μα όσο κι αν αυτό σας στεναχωρεί, δεν πρόκειται να αποκαλύψω τίποτα. Όλα προετοιμάζουν το τέλος αλλά δεν μπορεί να πάει το μυαλό του αναγνώστη στον ήρωα που "κάλεσε" η συγγραφέας. Κι όταν το διαβάσει κανείς δεν έχει παρά να συγκινηθεί, να στοχαστεί ίσως τον κύκλο της ζωής, το αέναο της κίνησης που έχουν τα πράγματα.

DESMAR, 21/12/2008

Ξεκίνησα να το διαβάζω αμέσως ...με το που έπεσε στα χέρια μου ...πριν ακόμα το πάω στο ταμείο του βιβλιοπωλείου ...κάναμε μαζί την διαδρομή στο τρένο ...ήπιαμε καφέ παρέα ...ταξίδι στις μνήμες ...τα μπαχάρια ...τις εικόνες ...το τέλειωσα το ίδιο βράδυ ...! Το τέλος με προσγείωσε απότομα ...δεν το χόρτασα ήθελα κι'άλλο ...αλλά αυτό μου συμβαίνει με όλα τα βιβλία της Φακίνου ...ΠΟΤΕ δεν είναι μου φτάνουν!

ΚΑΤΕΡΙΝΑ Μ, 11/01/2009

δε σε αφήνει να το αφήσεις... απλά σε ταξιδεύει