Δωρεάν μεταφορικά για παραγγελίες άνω των 50€
%ce%92%ce%b9%ce%b2%ce%bb%ce%af%ce%b1
ΑΠΑΝΤΑ ΔΙΩΝΟΣ: ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ, ΛΟΓΟΙ 30-31

ΑΠΑΝΤΑ ΔΙΩΝΟΣ: ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ, ΛΟΓΟΙ 30-31

Χαρίδημος, Ροδιακός

Συγγραφέας: ΔΙΩΝ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ

Κωδικός: #BK287363
Εκδόσεις: ΚΑΚΤΟΣ
Έτος έκδοσης: 2016
Διαστάσεις: 14 x 21 εκ.
ISBN: 978-960-382-095-6
Αριθμός σελίδων: 336

Δείτε την περιγραφή

Αρχική τιμή: 13,78€
greekbooks.gr: 12,40€
Κερδίζετε: 1,38€ (10%)
Διαθεσιμότητα: Κυκλοφορεί. Αποστολή σε 1-2 εργάσιμες ημέρες
Προσθήκη στο καλάθι Προσθήκη στην wish list

Περιγραφή

Στον τόμο αυτό περιλαμβάνονται οι μαρτυρίες άλλων συγγραφέων για τον βίο και το έργο του Δίωνα, καθώς επίσης και δύο από τους σημαντικότερους διαλόγους του ρήτορα-φιλοσόφου, ο Χαρίδημος και ο Ροδιακός.

Ο λόγος αυτός ξεκινά με μια συζήτηση ανάμεσα στον Δίωνα και στον πατέρα ενός νεαρού φιλοσόφου, του Χαρίδημου, ο οποίος ήταν θαυμαστής του Δίωνα και είχε πρόσφατα πεθάνει. Ο πατέρας ονομάζεται Τίμαρχος και είχε και έναν νεότερο γιο, που ονομαζόταν επίσης Τίμαρχος και ήταν παρών και αυτός στη συζήτηση. Ο Δίων μαθαίνει από τον πατέρα Τίμαρχο ότι ο Χαρίδημος, λίγο πριν πεθάνει, υπαγόρευσε έναν παρηγορητικό λόγο προς τους συγγενείς και φίλους του. Ο Δίωνας τον παρακαλεί να του τον διαβάσει και ο Τίμαρχος, μετά από κάποιους αρχικούς ενδοιασμούς, δέχεται. Στο τέλος, ο Δίων εκφράζει τον θαυμασμό του για όσα έγραψε ο Τίμαρχος, τα οποία αποκαλύπτουν τη φιλοσοφική του εμβρίθεια και την αρετή του, και απευθύνει κάποια παρηγορητικά λόγια προς τον πατέρα και τον αδελφό του νεκρού.

Ο Ρο­δια­κός λό­γος του Δί­ω­να, ο ο­ποί­ος εί­ναι κα­τά πο­λύ με­γα­λύ­τε­ρος α­πό ό­λους τους άλ­λους λό­γους του, εκ­φω­νή­θη­κε ε­νώ­πιον της Εκ­κλη­σί­ας του Δή­μου των Ρο­δί­ων και προ­σπα­θεί να τους πεί­σει με κά­θε τρό­πο να ε­γκα­τα­λεί­ψουν μια κα­κή συ­νή­θεια που εί­χαν: ό­ταν α­πο­φά­σι­ζαν να τι­μή­σουν κά­ποιον με την α­νέ­γερ­ση αν­δριά­ντα, δεν έ­φτια­χναν έ­να και­νούρ­γιο αν­δριά­ντα με τη μορ­φή του τι­μώ­με­νου προ­σώ­που, αλ­λά έ­παιρ­ναν έ­ναν πα­λιό, που εί­χε α­φιε­ρω­θεί σε κά­ποιον άλ­λον και φυ­σι­κά εί­χε τη μορ­φή άλ­λου προ­σώ­που, και έ­γρα­φαν το ό­νο­μα του νέ­ου τι­μώ­με­νου προ­σώ­που, σβή­νο­ντας το ό­νο­μα του πα­λαιού, ε­φό­σον αυ­τό υ­πήρ­χε.

Γράψτε τη δική σας κριτική