Χόρτασα ελληνικά, συναίσθημα, εικόνες βαθιές της ψυχής. Τώρα καταλαβαίνω γιατί η Βαμβουνάκη έγραψε για το βιβλίο αυτό. Ένα ευχαριστώ είναι λίγο!

Υπερβολές! ... Καλύτερο από το Τέρα Άμου..

Ένα βιβλίο που δεν διαφημίστηκε, δεν το είχα δει ποτέ μου να φιγουράρει κάπου, κι όμως λες και με περίμενε σε ένα μικρό βιβλιοπωλείο στο Ναύπλιο. Το πήρα στα χέρια μου και είδα ότι αναφέρεται στην Αρκαδία! Είδα και το σχόλιο της Βαμβουνάκη στο οπισθόφυλλο και τώρα που ολοκλήρωσα την ανάγνωσή του έχω να πω ότι είχα καιρό να δω συγγραφέα να εμμένει στο ουσιαστικό συναίσθημα, όχι το φλύαρο και κάπως λόγιο που συναντά κανείς σε άλλους. Μπράβο και πάλι μπράβο! Και μένα το αμηνοφιλί με εξέπληξε. Ωραία λέξη κι ας μην υπάρχει στα λεξικά. Καιρός να την προσθέσει κάποιος! Κύριε Μπαμπινιώτη, με ακούτε;

.. τότε που η ησυχία σου επέτρεπε να ακούς τα πιο ψιθυριστά, τα πιο μυστικά και απόμακρα των ανθρώπων, της φύσης και του ανεξιχνίαστου... Η Μάρω Βαμβουνάκη τα είπε όλα..λιτα περιεκτικά και επι της ουσίας. Με τα μάτια της ψυχής ανοιχτά υπερβαίνεις εαυτόν.. "'Φτωχότεροι και ημιτελείς χωρίς την εκ καταβολής του κόσμου την πανάρχαια γνώση" Οι αλήθειες δεν κραυγάζουν το ασύνορο θελει ψυχή και ενσυναίσθηση και μεγαλύτερη γνωση και δύναμη απο το ενσυναίσθητα αληθινό δεν υπάρχει. Άλλο Αντικατοπτρισμός και άλλο όαση..οι διαβάτες της ερημίας των καιρών μαθαίνουν τη διαφορά απλά και ταπεινα οδοιπορώντας.!!

.. τότε που η ησυχία σου επέτρεπε να ακούς τα πιο ψιθυριστά, τα πιο μυστικά και απόμακρα των ανθρώπων, της φύσης και του ανεξιχνίαστου... Η Μάρω Βαμβουνάκη τα είπε όλα..λιτα περιεκτικά και επι της ουσίας. Με τα μάτια της ψυχής ανοιχτά υπερβαίνεις εαυτόν.. "'Φτωχότεροι και ημιτελείς χωρίς την εκ καταβολής του κόσμου την πανάρχαια γνώση" Οι αλήθειες δεν κραυγάζουν το ασύνορο θελει ψυχή και ενσυναίσθηση και μεγαλύτερη γνωση και δύναμη απο το ενσυναίσθητα αληθινό δεν υπάρχει. Άλλο Αντικατοπτρισμός και άλλο όαση..οι διαβάτες της ερημίας των καιρών μαθαίνουν τη διαφορά απλά και ταπεινα οδοιπορώντας.!!

Μέρες μετά το πέρας της ανάγνωσης αυτού του βιβλίου, έμειναν μέσα μου τα όμορφα ελληνικά, η ποιητική γλώσσα του συγγραφέα. Εντυπωσιάστηκα όχι από την υπόθεση του έργου, αλλά με τον τρόπο που τα μικρά αντικείμενα (εκείνα που για τους περισσότερους από εμάς είναι ασήμαντα) παρουσιάστηκαν. Τι να θυμηθώ πρώτο! Το αμηνοφιλί, το ανορθόγραφα κεντημένο "εις το επανιδείν;" τους νερόλακκους, τα βροχερά τοπία, τη σκηνή με το πιάνο καθώς οι δυο γυναίκες παίζουν ενώ έχουν δέσει τα μάτια τους; Δεν τον ήξερα αυτόν τον συγγραφέα και από εδώ βλέπω ότι έχει ακόμη δυο βιβλία στο ενεργητικό του, οπότε θα τα προμηθευτώ.

Το λάτρεψα το βιβλίο , όπως και το πρώτο του Νίκου Διακογιάννη ! Υπέροχη η γραφή του , χωρίς να κουράζει , σε παρασέρνει μέχρι το τέλος! Πολλά σημεία του βιβλίου,σαν κινηματογραφικές σκηνές , μου έμειναν αξέχαστα ! Και εκείνο το ''αμηνοφιλί'' με συγκλόνισε !

ΠΙο μεστή γραφή, εκπληκτικά ελληνικά, αίσθηση χαμένης πια αθωότητας. Με ταξίδεψε τρία βράδια. Τα ασήμαντα έγιναν τόσο σημαντικά έτσι που τα περιέγραψε ο συγγραφέας. Περιμένω το επόμενο!

Εχοντας διαβάσει σχεδόν διθυραμβικές κριτικές για το συγκεκριμένο βιβλίο αποφάσισα να το διαβάσω έχοντας τις καλύτερες προθέσεις τόσο για τον συγγραφέα όσο και για το βιβλίο του. Εκτός από μια πολύ καλή χρήση της ελληνικής γλώσσας δεν διέκρινα κανένα άλλο θετικό στοιχείο αφού το μυθιστόρημα στερείτο θέματος, ενδιαφέροντος αλλά και τεχνικής αφού άφηνε πολλά κενά στον αναγνώστη. Ειλικρινά το διάβασα λέξη-λέξη προσπαθώντας να καταλάβω για πιό λόγο είχε γραφτεί και αν στο τέλος του έκρυβε κάποιο ιδιαίτερο νόημα ή αν είχε κάποια απρόσμενη πλοκή. Απογοητεύτηκα, βαρέθηκα, κουράστηκα. Με όλο το σεβασμό στο πόνημα ενός νέου συγγραφέα θα πω ότι θα περίμενα κάτι πολύ περισσότερο.

Αν το Τέρα Άμου ήταν μια μπαλάντα θαλασσινή, εδώ έχουμε μια μπαλάντα ορέων, μέσα σε βροχές, ομίχλες και δάση που κι αυτά συμβολίζουν την ψυχή, ακόμα πιο δύσκολα και περίπλοκα απ όσο οι ανοιχτές θάλασσες. Πόσο γρήγορα-σαν αναγνώστρια από αιώνες-αντιλαμβάνομαι πια ότι ο συγγραφέας ξέρει καλά εκείνο που θέλει να πει! Όχι δεν αρκεί το αναγκαίο ταλέντο. Έχει να κάνει πολύ αυτή η προκαταρκτική ωριμότητα στη δύναμη του κειμένου, στον σεβασμό προς τον αναγνώστη που δεν τον ταλαιπωρεί πελαγοδρομώντας μαζί του. Όμως ο συγγραφέας, ολοφάνερο, έχει επεξεργαστεί βαθειά και με ευθύνη στο κεφάλι του το πεπρωμένο των ηρώων του. Γι αυτό βγαίνει τόσο πειστικό. Πρόκειται βασικά για μια σάγκα γυναικείας οδύνης αλλά -το πιο ενδιαφέρον-γυναικείου θάρρους. Είχα την αίσθηση πως τούτο το βιβλίο-συντριβάνι, το έγραψε νύχτες, τότε που η ησυχία τού επέτρεπε να ακούει τα πιο μυστικά και απόμακρα των ανθρώπων, της φύσης, και του ανεξιχνίαστου. Μπορεί να γράφει εκείνο το συγκλονιστικό, ''Και τι μπορεί να αξιώσει κανείς από τους θλιβομένους;'', όμως ο ίδιος αποδεικνύει πως μονάχα οι θλιβόμενοι έχουν ελπίδα στην αληθινή χαρά. Μόνο οι γνήσια θλιβόμενοι -όχι οι κλαψιάρηδες-είναι οι αισιόδοξοι. Ακόμα κι όταν τα βάσανα βάψουν λευκά τα μαύρα πλήκτρα του πιάνου μπροστά τους (τι μοναδικό εύρημα!),πάλι θα καταφέρουν να οργανώσουν αρμονίες και μελωδίες εξαίσιες. Και με μάτια κλειστά!