Σπύρος Πετρουλάκης: Συγγραφέας έγινα από έρωτα!

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗΝ ΕΛΕΝΑ ΣΠΑΝΔΩΝΗ

Ο Σπύρος Πετρουλάκης, ο άνθρωπος που έκανε τον κόσμο όλο, αναγνώστες και τηλεθεατές, να… παραμιλούν σε κρητική ντοπιολαλιά, μιλάει στο greekbooks.gr για όσα πέτυχε και για όσα ακόμα ονειρεύεται, περιγράφει την αρχή του απρόσμενου ταξιδιού στον κόσμο των βιβλίων και μοιράζεται μαζί μας σώμα και πνεύμα και ψυχή της κρητικής παράδοσης.

Το βιβλίο σας Σασμός (εκδ. Μίνωας) βρίσκεται στην κορυφή των πωλήσεων στην κατηγορία Ελληνικό Μυθιστόρημα δύο χρόνια μετά την έκδοσή του. Και η πορεία δεν δείχνει να ολοκληρώνεται σύντομα

… Βρίσκεται ήδη στην 65η χιλιάδα και πάμε… Αισθανόμαστε όλοι πραγματικά χαρούμενοι! Τα «πανηγύρια» όμως έχουν τελειώσει! Ξαναγύρισα στη δουλειά και μάλιστα με γοργούς ρυθμούς! Για το επόμενο βιβλίο, αλλά και για ό,τι αφορά την προώθηση του Σασμού. Τα κεφάλια μέσα τώρα!

Όταν ξεκινήσατε να βάζετε τις πρώτες λέξεις στο χαρτί, δεν είχατε στόχο να γίνετε συγγραφέας.

Ποτέ! Δεν είχε περάσει από το μυαλό μου. Το αντίθετο μάλιστα. Ήξερα ότι δεν μπορώ να γράψω. Λόγω της δυσλεξίας μου, δεν περίμενα ότι θα έχω τη δυνατότητα να μπορέσω να γράψω κάτι σε τόσο μεγάλη φόρμα, όπως είναι ένα μυθιστόρημα.

Σας απασχόλησε η τεχνική; Παρακολουθήσατε κάποιο σεμινάριο;

Όχι, καθόλου. Μόνο με το ένστικτό μου προχώρησα και με όλα αυτά που είχα διαβάσει ως αναγνώστης.

Τα βιβλία σας θα τα αγοράζατε ως αναγνώστης;

Ναι. Ανήκουν στο είδος που αγαπώ.

Θα μπορούσατε να αναφέρετε κάποια αγαπημένα βιβλία ή συγγραφείς;

Έχω πολλούς αγαπημένους συγγραφείς, Έλληνες και ξένους. Το βιβλίο που μπορώ να πω ότι με στιγμάτισε ήταν το Άρωμα του Πάτρικ Ζίσκιντ. Μου το έκαναν δώρο στα 22 μου και τότε ανακάλυψα το τεράστιο, ορμητικό ποτάμι που λέγεται λογοτεχνία.

Ένα πολύ σκοτεινό βιβλίο…

Ναι, αλλά μάλλον ήταν αυτό που ήθελα να διαβάσω εκείνη τη στιγμή. Κάποια βιβλία λειτουργούν ως κλειδιά μέσα σου. Ξεκλειδώνουν κάποιες πόρτες, ενώ άλλα μπορεί και να τις κλειδώσουν κιόλας. Εμένα αυτό το βιβλίο με ξεκλείδωσε. Ένα βιβλίο που είχε λειτουργήσει αντίθετα, που μου είχε κλειδώσει πόρτες, ήταν η Ασκητική του Καζαντζάκη, που έκανα την κουτουράδα να την πρωτοδιαβάσω στα 16 μου. Έβλεπα τα γράμματα να γίνονται ευθείες, να γίνονται πουλιά και να πετούν, οι έννοιες δεν ήταν κατανοητές…

Τελικά ποιο ήταν το κίνητρο για να γράψετε το πρώτο σας βιβλίο;

Ο έρωτας! Όταν ένας άντρας είναι ερωτευμένος και θέλει να εντυπωσιάσει την κοπέλα του, κάνει τα πάντα! Όταν έδωσα στη σύντροφό μου να διαβάσει ένα παραμύθι που είχα γράψει για τα παιδιά μου, Ο Δράκος Μπουρμπουλήθρας –το οποίο εκδόθηκε στην πορεία–, εντυπωσιάστηκε σε τέτοιον βαθμό, που με προέτρεψε να γράψω κάτι για μεγάλους. Στην αρχή δίσταζα, δεν ήξερα πώς να το κάνω, αλλά όσο την έβλεπα να ενθουσιάζεται, να συγκινείται, να με θαυμάζει ακόμη περισσότερο, το χρησιμοποιούσα όλο και πιο πολύ για να την κάνω να με παντρευτεί.

Τα καταφέρατε;

Όχι, δεν με έχει παντρευτεί ακόμα… (γέλια). Ο έρωτας είναι μια κινητήρια δύναμη που σε παίρνει και σε σηκώνει. Εμένα με έκανε να γίνω συγγραφέας.

Πώς φτάσαμε από το βιβλίο στην τηλεοπτική σειρά;

Υπήρξε ενδιαφέρον από την εταιρεία παραγωγής Καραγιάννης. Ξέρετε, στο σπίτι μας η τηλεόραση δεν πολυανοίγει, οπότε εμείς δεν είχαμε εικόνα. Ήξερα όμως ότι υπήρχε μια επιτυχημένη σειρά, οι «Άγριες Μέλισσες», και μια σημαντική εταιρεία παραγωγής πίσω από αυτήν. Έτσι, όταν ήρθε η πρόταση, ενθουσιάστηκα! Στην αρχή νόμιζα ότι μας κάνουν πλάκα. Περίμενα να εμφανιστεί από κάπου μια κρυμμένη κάμερα! Στη συνέχεια, όλη αυτή η εμπειρία που έχει η εταιρεία του κ. Καραγιάννη, τα Κάπα Studios, έφερε καταιγιστικές εξελίξεις. Όταν άρχισε να συζητιέται το καστ, δεν το πίστευα! Ήταν οι καλύτεροι! Και οι ερμηνείες τους εκπληκτικές. Νομίζω ότι ανέβασαν ένα επίπεδο την ελληνική τηλεόραση. Ξαφνικά άρχισαν να βλέπουν τηλεόραση άνθρωποι που δεν το έκαναν πριν. Μας έλεγαν ότι παρακολουθούν τον «Σασμό» άντρες του κάματου, της δουλειάς. Βλέπουν εκεί τον εαυτό τους...

Είχατε φανταστεί ότι θα έχει αυτή την τεράστια επιτυχία;

Όχι, καθόλου. Το μόνο που μας ένοιαζε ήταν να γίνει μια καλή προσπάθεια. Να είναι μια προσεγμένη δουλειά.

Συμμετέχετε και στη συγγραφή του σεναρίου;

Όχι. Συνεργάστηκα στην αρχή με τον βασικό σεναριογράφο, τον Βασίλη Σπηλιόπουλο, με τον σκηνοθέτη, τον Κώστα Κωστόπουλο, και τους υπόλοιπους συντελεστές και φτιάξαμε το πλάνο της σειράς.

Όταν παρακολουθείτε τη σειρά, εξακολουθείτε να νιώθετε ότι αυτό είναι το βιβλίο σας; Σας ενοχλούν οι όποιες αλλαγές;

Όχι, γιατί δεν έγινε ερήμην μου. Από την πρώτη στιγμή που πήγα στο γραφείο του κ. Καραγιάννη, με ρώτησε αν θα δεχόμουν να το αλλάξουμε. Εγώ το απολαμβάνω όταν κάθομαι να το δω, αλλά δεν είναι κάτι που μου ανήκει, δεν αφορά μόνο εμένα. Όταν κάθε βράδυ το παρακολουθούν 1,5 εκατομμύριο άνθρωποι, δεν είναι τίποτα δικό μου. Είναι όλου του κόσμου. Γίνονται μάχες στο internet, στο twitter, λες κι είναι πραγματικοί άνθρωποι, λες κι είναι μέσα στο σπίτι μας.

Πάντως ο Αστέρης του βιβλίου δεν έχει καμία σχέση με αυτόν της σειράς…

Όχι, γιατί έπρεπε να είναι ένας ήρωας ερωτεύσιμος.

Πιστεύετε ότι η τηλεόραση, πατώντας στην ελληνική μυθοπλασία, έκανε «σασμό» με τους τηλεθεατές, που φαίνεται ότι την είχαν εγκαταλείψει;

Νομίζω πως ναι. Η τηλεόραση πέρασε τη φάση με τα μεξικάνικα, με τα τούρκικα και τώρα βλέπουμε δύο ελληνικές σειρές, σε δύο κανάλια απέναντι, που έχουν κερδίσει ξανά το τηλεοπτικό κοινό. Ο κόσμος νομίζω ότι διψούσε να δει κάτι καλό ελληνικό, που να είναι κοντά στη γνώριμή μας πραγματικότητα.

Στην εποχή του #metoo υπάρχει χώρος για ένα βιβλίο σαν τον Σασμό;

Αν κάποιος παρακολουθήσει τα βιβλία μου, θα δει ότι κυριαρχεί η ανθρωπιά, η δικαιοσύνη. Προσωπικά, με βρίσκει πάρα πολύ σύμφωνο αυτό το κίνημα, το επικροτώ και χαίρομαι πάρα πολύ που όλα αυτά βγαίνουν με θάρρος προς τα έξω. Και το ίδιο έχω πει στην κόρη μου. Μίλα, μην το κρύβεις.

Θα μπορούσαμε όμως να πούμε ότι έχουμε εδώ δυο αντίθετες δυνάμεις: από τη μια ένα ολόκληρο κίνημα κι από την άλλη μια κοινωνία προσκολλημένη στα στερεότυπα που γεννούν καταστάσεις μέσα στις οποίες ευδοκιμεί η κακοποίηση.

Η Κρήτη αλλάζει. Ένας Κρητικός μπορεί να το δει και να το καταλάβει αυτό. Για παράδειγμα, υπάρχει ένα άτυπο κίνημα μεταξύ, κυρίως, των νέων ανθρώπων οι οποίοι δεν θέλουν να «παίζουν μπαλωτές» στις χαρές, στους γάμους και στα βαφτίσια. Αυτό δείχνει ότι πάμε μπροστά. Όπως κάνει ο Βασίλης Σκουλάς, ο μεγάλος μας μουσικός. Αυτός λέει ότι, «αν θα παιχτεί έστω και μία σφαίρα, εγώ τα παρατάω και σηκώνομαι και φεύγω» και το σέβονται όλοι. Βέβαια, δεν μπορεί από τη μια στιγμή στην άλλη ένας ολόκληρος τόπος κι ένας τόσο δυναμικός λαός όπως οι Κρητικοί να αλλάξουν ριζικά. Χρειάζεται χρόνος, παιδεία, βοήθεια από την Πολιτεία.

Πώς ήταν η εποχή της καραντίνας;

Ανάθεμά τον κορονοϊό! Στην πρώτη καραντίνα πέρασα όπως οι περισσότεροι: ραχατέψαμε, ρεμπελέψαμε, είδαμε σειρές στο netflix, περπατήσαμε, μαγειρέψαμε, παχύναμε… Στη δεύτερη καραντίνα αγανάκτησα! Με ό,τι έχει συμβεί, με τα μέτρα που δεν ήταν ποτέ σωστά, με τους εμβολιασμένους και τους ανεμβολίαστους. Με τη δημόσια διατύπωση απόψεων από όλους, χωρίς να είναι γιατροί ή επιστήμονες. Τσαντίστηκα με τον εαυτό μου και με τους γύρω μου και κλείστηκα μέσα κι έγραψα ένα βιβλίο που θα το διαβάσουμε μάλλον τον Απρίλιο του 2022. Ποιο είναι το θέμα; Θα έλεγα ότι κινείται στον άξονα Κρήτη-Σμύρνη και αφορά την περίοδο λίγο πριν από την Καταστροφή του ’22 μέχρι σήμερα.

Θα μπορούσατε να διαλέξετε τρία βιβλία για να δωρίσουμε στους αναγνώστες μας;

Τα Δεσμά του Δράκου του Μιχάλη Χορευτάκη από τις εκδόσεις Ωκεανίδα, το δικό μου Το ναυάγιο από τις εκδόσεις Μίνωα και Η δίκη που άλλαξε τον κόσμο του Στέφανου Δάνδολου, από τις εκδόσεις Ψυχογιός.