Ο Θοδωρής Παπαθεοδώρου έχει γράψει δεκαεννέα μυθιστορήματα ενηλίκων και επτά μυθιστορήματα για παιδιά. Με το πραγματικό του όνομα υπογράφει τα Ιστορικά του Μυθιστορήματα, ενώ με το λογοτεχνικό ψευδώνυμο Θάνος Δραγούμης τα λεγόμενα αστυνομικά.

 Ευχαριστώ πολύ το greekbooks.gr για την τιμή να παρουσιάσω τη δουλειά μου, μια που για τον εαυτό μου ούτως ή άλλως αναφέρω πάντα τα απαραίτητα, αφού βαθύτατα πιστεύω ότι ο δημιουργός είναι το έργο του και οφείλει να είναι απλόχερος σε αυτό και φειδωλός στις περιαυτολογίες.

Δε σκόπευα παιδιόθεν να γίνω συγγραφέας, ήμουν όμως πάντα μανιώδης αναγνώστης, από την εποχή που γνωρίστηκα με τον Ιούλιο Βερν και τον μικρό Ρεμί του Χωρίς Οικογένεια. Αυτό πιστεύω πως είναι και το μόνο προαπαιτούμενο ώστε να ασχοληθεί κανείς (σοβαρά) με τη συγγραφή. Να διαβάζει πολύ και για πολλά χρόνια πριν αποπειραθεί να βάλει την πρώτη λέξη του στο χαρτί.

Όσες αναγνώστριες και όσοι αναγνώστες μού έχουν κάνει την τιμή να διαβάσουν τα βιβλία μου, γνωρίζουν ασφαλώς πως μεγάλη μου αδυναμία είναι το Ιστορικό Μυθιστόρημα. Έργα όπου η μυθιστορηματική πλοκή πηγαίνει χέρι χέρι με την Ιστορία δίχως η μία να εξοβελίζει ή να επικαλύπτει την άλλη. Με εγκυρότητα και πιστότητα και με περπατησιά πάνω στα γεγονότα, έτσι ώστε κλείνοντάς το κανείς, πέρα από το απολαυστικό αναγνωστικό ταξίδι, να έχει κερδίσει και ιστορική γνώση, το βιβλίο να μην αποτελεί απλώς μέσο για ξόδεμα χρόνου ή αντίβαρο στην απλωμένη πετσέτα θαλάσσης.

Το αυτό πιστεύω και για το αστυνομικό βιβλίο, να μη συνιστά απλώς έναν γρίφο όπου ο αναγνώστης ψάχνει να βρει τι είδε ο μπάτλερ πίσω από τις πικροδάφνες, αλλά να ανατέμνει την κοινωνία και τις ανθρώπινες σχέσεις, επί της ουσίας να είναι ένα αστυνομικό και συνάμα κοινωνικό μυθιστόρημα.

Τέτοια συγκλονιστικά –ελπίζω– αλλά και έγκυρα Ιστορικά Μυθιστορήματά μου θεωρώ πως είναι πρωτίστως ΟΙ ΚΟΡΕΣ ΤΗΣ ΛΗΣΜΟΝΙΑΣ, που αφορούν τον Εμφύλιο, αλλά και το πιο πρόσφατο και πλέον επίκαιρο ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΤΗΣ ΜΙΚΡΗΣ ΠΑΤΡΙΔΑΣ, όπου περιγράφεται συνταρακτικά ολάκερος ο Μακεδονικός Αγώνας μέσα από τα μάτια της Αρετής και της Φωτεινής, φόρος τιμής στις δασκάλες και στις νοσοκόμες του αγώνα, μα και σε όλες τις ηρωικές γυναίκες του λαού μας».